Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Συζητούσαμε προχθές με την γνωστή μας, που αναφέρθηκε στο πρώτο παράδειγμα στην προηγούμενη ανάρτησή μας, για το θέμα εξομολόγηση και Θεία κοινωνία όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται στο κρεββάτι του πόνου. Στενοχωριόταν που δεν μπόρεσε ο πατέρας της , για τους δικούς του λόγους, να εξομολογηθεί και να κοινωνούσε. Έλεγε, πιθανόν και να μήν "έφευγε" απο αυτήν την ζωή τόσο νωρίς, ή κι άν απεβίωνε, να ήταν τουλάχιστο εξομολογημένος. Ίσως έπρεπε να επιμείνω είπε η γνωστή μας, μπορεί και να τον έπειθα. 
Εμείς απο την πλευρά μας ακούσαμε δυό πολύ σοβαρές προτροπές απο την Γερόντισσα, το μάθαμε απο τα πνευματοπαίδια της. 
  α) Δεν μπορούμε να πιέσουμε κανέναν να μετανοήσει αναγκαστικά, γιατί έτσι είναι το σωστό. Δεν πιέζει ο Θεός τον άνθρωπο, εμείς οι χο'ι'κοί θα το κάνουμε; Ο καθένας μόνος του αποφασίζει και όταν ο ίδιος νοιώθει την ανάγκη, τότε να το κάνει. Μόνον έτσι άν χρειαστεί μπορούμε να βοηθήσουμε, να κληθεί ιερέας πνευματικός ή να τον πάμε όπου θέλει για να εξομολογηθεί.
  β) Όταν αγαπάμε έναν άνθρωπο και θέλουμε να βοηθήσουμε να εξομολογηθεί, τότε πρέπει αφού του κάνουμε μια νύξη και δεν μας ακούσει, έχουμε το "βαρύ πυροβολικό" μας!! Την προσευχή!!  Θα κάνουμε τον δικό μας αγώνα μυστικά. Κομποσχοινάκι, προσευχή. Επίσης να μήν μας διαφεύγει, κατά τις μύριες φορές που ρωτήσαμε την Γερόντισσα, μας προέτρεπε στις ελεημοσύνες στο όνομα του ανθρώπου που θέλουμε να βοηθήσουμε! Δεν έχει σημασία άν ο άλλος, ο αμετανόητος δηλαδή, έχει οικονομική δύναμη κι αν είναι και βαθύπλουτος ακόμη. Εμεις κάνουμε για λογαριασμό του την κατά δύναμιν ελεημοσύνη, ένα ελάχιστο ποσό, μισό ευρώ παράδειγμα, ένα καλό λόγο σε έναν πονεμένο άνθρωπο. Ακόμη κι ένα παλιό ρούχο, αλλά σε καλή κατάσταση, να δώσουμε σε ένα φτωχό. Φτάνει αυτό. Για τον τάδε θα πούμε στον Κύριο, να μαλακώσει η ψυχή του και να καθαριστεί απο τις αμαρτίες, γι αυτόν κάνω αυτήν την αγαθοεργία. Θα συγκινηθεί πολύ ο καλός Θεός και θα φέρει τα πράγματα έτσι ώστε να μεταστραφεί ο άνθρωπος εσωτερικά και να ζητήσει το άπειρο ελεός Του  δια της μετανοίας.
  Στο δέ θέμα, να μην μιλάμε στον ασθενή για εξομολόγηση και Θεία κοινωνία για να μήν τον τρομάξουμε, να μην φοβηθεί ότι άν κοινωνήσει θα πεθάνει, αυτό είναι πιά απερίγραπτο! H απόλυτη διαστρέβλωση της αληθινής και ολοκληρωτικής αγάπης προς τον συνάνθρωπό μας. Τότε είναι η μεγαλύτερη ανάγκη να του θυμίσουμε ότι ο Κύριος αγαπά το πλάσμα Του και αμέσως θα το βοηθήσει, όταν έρθει κοντά Του δια της εξομολογήσεως και της μεταλήψεως της Θείας κοινωνίας! Μπορούμε να αφήνουμε αβοήθητη μιά ψυχή την ώρα που έχει τόση ανάγκη τον Θεό; Η μεταλαβιά είναι το καλύτερο φάρμακο, θα φοβηθούμε να του το πούμε ; Όμως επειδή δεν ξέρει κανείς τι έχει πράξει στην ζωή του, το άριστο είναι να ρωτήσει ένα πνευματικό. Άν χρειαστεί να εξομολογηθεί, αυτό θα το κρίνει ο πνευματικός και μετά θα μπορεί να κοινωνάει ο ασθενής πάντα, όταν αισθάνεται την ανάγκη. Κανείς δεν μπορεί να μιλάει για θάνατο επειδή κάποιος είναι άρρωστος και κοινωνάει. Το πότε θα μας πάρει ο Θεός κοντά Του το ξέρει μόνον ο Ίδιος. Υπάρχουν άνθρωποι κλινικά νεκροί που οι γιατροί τους ξέγραψαν αμέσως κι αυτοί ζήσανε δεκαετίες σε αυτήν την κατάσταση! Και μετά απο χρόνια συνήλθαν και ζούνε ακόμη!! Έχει επικρατήσει δυστυχώς μιά τέτοια αντίληψη, ότι και καλά μην λέμε στον άρρωστο να κοινωνάει γιατί τον φοβίζουμε. Μόνο κακό κάνουμε στον άνθρωπό μας που δεν του μιλάμε για τις ωφέλειες των Θείων Μυστηρίων. Είναι το πρώτο και το τελευταίο πράγμα που πρέπει να λέμε στον ασθενούντα και για την υγεία του, αλλά και για την σωτηρία του, άν κι εφόσον θελήσει να τον καλέσει ο Χριστός στους ουρανούς.