Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

ΛΟΓΟΙ ΧΑΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ΣΟΦΙΑΣ

Αγαπημένοι μας φίλοι.

Μιλάμε αραιά και πού. Δεν το κάνουμε για άλλο λόγο παρά για να μην σας φορτίζουμε με περισσότερη πίεση και στενοχώρια. Ασχολούμαστε κι εμεις με την τρέχουσα ειδησεογραφία και βλέπουμε το χάλι της καθημερινότητας των πολιτών. Κυρίως η θλιβερή εικόνα που έχουν τα νοσοκομεία μας, οι πλειστηριασμοί και η έλλειψη σε είδη πρώτης ανάγκης για την επιβίωση πολλών φτωχών οικογενειών κι ανθρώπων.  Κι αυτό  μας στενοχωρεί  πολύ. Πολλοί άνθρωποι απελπίζονται και κυρίως οι νέοι. Δυστυχώς δεν υπάρχει η καλώς εννοουμένη πληροφόρηση για το πόσο μεγάλη αξία έχει για τον άνθρωπο η ζωή αυτή. Αυτή που μας την χάρισε ο καλός Θεός και που όταν υποφέρουμε άδικα ή έστω και δίκαια καμμιά φορά, Αυτός θα μας βοηθήσει όταν του το ζητήσουμε. Κι έτσι πολλοί άνθρωποι κάνουν απελπισμένες κινήσεις γιατί δεν βρίσκουν πιά νόημα σε αυτήν την ζωή. Η ζωή δεν είναι πάντα χαρές. Έχει και άσχημες καταστάσεις. Κυρίως έχει περισσότερες δυσκολίες. Ο άνθρωπος δεν πλάστηκε βέβαια για να υποφέρει, αλλά για να χαίρεται  μαζί με τον Δημιουργό του. Εξέπεσε, αλλά όμως πάλι του δόθηκε η δυνατότητα να ξαναγυρίσει στον Πατέρα του, καμμιά φορά και μέσα απο θλίψη, πόνο, στενοχώριες. Πάντα όμως η Θύρα είναι εκεί και περιμένει να την κρούσουμε για να ανοίξει. Ο καλός Πατέρας μας αναμένει να Τον πλησιάσουμε. Ούτε να φοβηθούμε, ούτε να ντραπούμε, ούτε να πούμε ότι πλέον δεν έχουμε θέση κοντά Του, ότι κι άν πράξουμε, ακόμη και το μεγαλύτρο έγκλημα να κάνουμε!! Το συγχωρείν είναι δική Του υπόσχεση.΄Οτι κι άν πράξαμε λάθος. Πόσο μάλλον άν άλλοι μας οδήγησαν στην απελπισία με την αδιαφορία τους, τις παραλείψεις τους ή εσκεμμένα. Μην απελπιζόμαστε και μην απογοητευόμαστε. Η Ελλάδα δυστυχεί και υποφέρει και μαζί της και οι πολίτες της, αλλά θα ανανήψει. Κι εμεις μαζί της. Θάρθουνε μέρες δύσκολες, αλλά μετά την μπόρα έρχεται η λιακάδα. Δεν μάθαμε στην στέρηση και την σκληραγωγία τους τελευταίους χρόνους κι είμαστε ευάλωτοι. Νομίζουμε ότι όποιος δεν περνά καλά σε αυτήν την ζωή δεν έχει και νόημα η ζωή του. Κι όμως περισσότερη χαρά κι ευλογία έχει ο άνθρωπος απο τον Θεό όταν κακουχείται, πολύ περισσότερη σίγουρα απο τους ανθρώπους που ζουν στην άνεση και την τρυφηλή ζωή. Οι πρώτοι αγωνίζονται τον καλόν αγώνα της ζωής , οι δεύτεροι απολαμβάνουν τα αγαθά αλλά συμπαραστέκονται και στους μη έχοντες; Δεν ζούμε μόνο για να απολαμβάνουμε, οφείλουμε να μοιραζόμαστε τα αγαθά μας με τον συνάνθρωπό μας. Ο έχων δύο χιτώνας τον έναν πρέπει να τον δίδει σε αυτόν που δεν έχει. Το κάνουν οι έχοντες; Κάποια στιγμή θα λογοδοτήσουν για τα πεπραγμένα τους και θα πρέπει να απολογηθούν για αυτά!  Όταν λοιπόν δεν μας πάει η ζωή κατά τα θέλω μας μην απογοητευόμαστε και κυρίως να μην απελπιζόμαστε. Έλεγε χαρακτηριστικά η Γερόντισσα πρίν καναδυό χρόνια: 
- Οι Έλληνες το σαράντα δεν είχαν να φάνε στην κατοχή και πέθαινε πολύς λαός στους δρόμους απο την ασιτία. Κι όμως δεν αυτοκτονούσαν, παλεύανε, ψάχνανε και βγαίνανε και στην επαρχία πολλοί για να ζητήσουν  να φάνε κάτι , να ζήσουν μια μέρα παραπάνω μήπως κι επιβιώσουν. Ήλπιζαν να σωθούνε και αισθανόταν μια δύναμη να τους κρατάει στην ζωή, οι σημερινοί Έλληνες με το παραμικρό έχουν την άσχημη σκέψη στο μυαλό τους. Δεν μπορούν την στέρηση! Πώς γίναμε έτσι;
Για τις αποτυχίες της ζωής μας τώρα:
Ξέρουμε μια ιστορία ενός ανθρώπου που έκανε μια επιχείρηση και χωρίς να έχει και μεγάλη ευθύνη χρεοκόπησε. Του κατασχέθηκαν περιουσιακά στοιχεία, είχε και πολλά παιδιά, όλα ήταν μαύρα. Ντρεπόταν και για το οικονομικό του χάλι γιατί ο κόσμος τον ήξερε νοικοκύρη και οικονομικά καλοστεκούμενο. Βέβαια αισθάνθηκε πολύ βάρος απο αυτή του την ατυχία, αλλά δεν απελπίστηκε.Έκανε τον μεσίτη σε κάποιους εμπόρους, λίγο λίγο ξανοίχτηκε κι ο ίδιος αφού μπήκε στο πνεύμα της δουλειάς και σε λίγα χρονάκια έγινε πλούσιος κι επένδυσε τα κέρδη του. Επανήρθε στον αφρό. Δεν λύγισε, δεν έκανε πράξεις αυτοχειρίας όπως πολλές φορές συμβαίνει σε ανθρώπους που είχαν μάθει σε μια καλή ζωή! Πέρασε δύσκολες ώρες, είχε κι ένα ατύχημα που τον εμπόδιζε να εργαστεί σαν απλός εργάτης και βρήκε αυτήν την λύση. Προσπάθησε και πέτυχε! Για εμας είναι ένα καλό παράδειγμα αγωνιστή.
Και καλές μέρες θα ζήσουμε και κακές. Όλα επιτρέπονται απο τον καλό Θεό. Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε τα δεδομένα. 
Γιατί τα λέμε όλα αυτά θα μας πείτε;
Αναφερόμασταν στα τρέχοντα γεγονότα με κάποιο πρόσωπο που έχει την ευλογία να μιλάει με πνευματικά πρόσωπα, αγιασμένα. Λέγαμε για τα δεδομένα των ημερών και τα θέματα που αφορούν το μέλλον. Κυρίως για το θέμα αυτοκτονίες. Με το παραμικρό πιά ο κόσμος απελπίζεται, δεν πολεμάει για τα δικαιώματά του και έτσι τον παίρνει ο κατήφορος. Τα παρατάει  χωρίς μάχη σχεδόν! Και μας λέει ότι όλος ο κόσμος αναφέρεται στις προφητείες και να θα γίνει κάτι τώρα και να θα έχουμε πόλεμο κλπ. Κι όλοι τρέμουν την δυστυχία που έρχεται και κανείς δεν κάνει προσευχή της προκοπής να μήν γίνουν τα κακά που λένε οι προφητείες, ούτε τουλάχιστον να απαλύνει το κακό ο καλός Θεός. Και είναι λυπηρό γιατί κάποιοι " φεύγουν" , αυτοχειρούν!!  Κι όμως δεν θα γίνουν όπως νομίζει ο λαός τα πράγματα τώρα κι ούτε έτσι όπως τα διαβάζουμε στο διαδίκτυο, άσχετα άν όλοι μας επιβεβαιώνουν ότι έχουν ασφαλείς πληροφορίες απο διάφορους προφήτες και γεροντάδες του Αγίου Όρους, ή Σιναίτες κλπ. Όταν κρίνει ο Θεός τότε θα γίνουν και άλλωστε υπάρχουν πολλές πληροφορίες για το πώς περίπου θα γίνουν και νομίζουμε ότι βιαζόμαστε υπερβολικά. Κάποια πράγματα δεν έχουν συμβεί ακόμη και άν δεν αλλάξει το σχέδιό Του ο Θεός, δεν είμαστε ακόμη στα ελληνοτουρκικά. Άλλωστε ένα κάποιο επεισόδιο τύπου Ίμια πιθανολογείται, δεν θα είναι όμως αυτό που έλεγε ο Άγιος Πα'ί'σιος, η κατάληψη καναδυό νησιών μας. Άλλο ένα θερμό επεισόδιο μικρής έντασης κι άλλο εισβολή και κατάληψη νησιών. Επανερχόμαστε πάλι στο θέμα μας. Μέσα σε όλα αυτά εμεις τι κάνουμε απο την μεριά μας; Είναι λογική αυτή να απελπιζόμαστε; Βασιζόμαστε σε άλλους ξανά; Στους πολιτικούς; Τους ψηφίσαμε κι αυτούς τους τελευταίους κι η κατάσταση στα ίδια πάλι. Και τώρα λοιπόν; Οι πολιτικοί δεν άλλαξαν, πάλι οι ίδιοι θα ζητάνε την ψήφο μας. Η κατάσταση όλο και χειρότερα , πλειστηριασμοί σπιτιών, αρπάζουν οι Τούρκοι τους στρατιωτικούς μας αιχμαλώτους, πείνα και δυστυχία στην Ελλάδα, νοσοκομεία σε κατάσταση να μην μπορούν να νοσηλεύσουν σε ικανοποιητικό βαθμό τον λαό, αυτα είναι τα δεδομένα αυτή την στιγμή!  Εμείς τώρα να μην κάνουμε κάτι; Είμαστε σαν τους ναυαγούς με μια σανίδα στον ωκεανό και περιμένουμε τι; Μήπως να μας φάνε οι καρχαρίες ή να μας πνίξουν τα κύματα; Δεν πρέπει να δράσουμε κάπως; Άς κάνουμε μια ενέργεια, οι ναυαγοί φωνάζουν δυνατά βοήθεια μήπως και τους ακούσει κάποιος! Κι εμεις το ίδιο, δεν πρέπει να φωνάξουμε κάποιον να μας προστρέξει; Κι άν δεν ελπίζουμε στους ανθρώπους τότε υπάρχει κι ο Θεός!!! Να ζητήσουμε απο Εκείνον βοήθεια, να κάνουμε μια  προσευχούλα έστω!!