Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ; ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ; ΝΑΙ, ΜΠΟΡΕΙ!!

Αγαπητοί μας φίλοι
η παραπάνω επικεφαλίδα του σημερινού θέματος είναι λίγο πρωτότυπη, αληθινή όμως. 
Στο απώτερο παρελθόν, ζήσαμε ένα περιστατικό καθόλου ευχάριστο. Δεν το είδαμε με τα μάτια μας αλλά το ακούσαμε, το πρόσωπο όμως το γνωρίζαμε. Νέος στην ηλικία των 18- 19 χρονών, σε χώρα της κεντρικής Ευρώπης, με τέλειο για τα ελληνικά δεδομένα σύστημα κοινωνικής φροντίδας, είχε και βοήθεια απο το κράτος, έφτασε στην αυτοκτονία. Εργαζότανε σε κάποια δουλειά για κάποιες ημέρες της βδομάδας. Ζούσε βέβαια με τα στάνταρ των σημερινών καιρών, δηλαδή με μια φιλενάδα, οι γονείς χωρισμένοι και σχεδόν αδιάφοροι για το πώς αισθάνεται ανά πάσα στιγμή το παιδί τους. Για κάποιο λόγο οι εργοδότες του τον σταμάτησαν απο την δουλειά και του είπαν ότι έχουν αρκετό προσωπικό, όταν ξαναπαρουσιαζόταν ανάγκη θα τον ξανακαλούσαν γιατί ήταν καλός στην δουλειά του. Σε καμμιά βδομάδα απο αυτό το γεγονός ,  ακούμε ότι ο νεαρός άφησε ένα γράμμα κι έλεγε αν θυμόμαστε καλά, αυτά περίπου:" Λόγω οικονομικής δυσχέρειας και με γονείς που δεν του συμπαραστάθηκαν στις δυσκολίες του και μετά κι απο κάποιες στενόχωρες καταστάσεις με την κοπέλα του, θα έδινε τέλος στην ζωή του". Και το έκανε με τραγικό τρόπο, έβαλε στο κεφάλι του στις σιδηροδρομικές γραμμές και περίμενε το τραίνο. Τα υπόλοιπα τα αντιλαμβάνεστε. 
Στενοχωρηθήκαμε όλοι όσοι τον ξέραμε, ήτανε συζητήσιμο παιδί, ανοιχτός και χιουμορίστας. Όμως στο βάθος της ψυχής του τελικά υπέφερε. Περάσανε δεκαετίες και ρωτήσαμε κι εμεις τι μπορεί να γίνεται με αυτήν την ψυχή. Δεν ήταν ορθόδοξος, χριστιανός ήταν, αλλά άλλου δόγματος. Φυσικά σαν αυτόχειρ, είναι πολύ δύσκολα. Και οι ψυχές αυτές υποφέρουν. Ξαναθυμήθηκαμε αυτην την ιστορία και ρώτησαμε πρίν λίγες μέρες την γερόντισσα, ξέρουμε ότι σε πνευματικά θέματα έχει πολύ ιδιαίτερη χάρη. Απάντησε και μάλιστα ερωτώμενη άν μπορούμε να το προβάλλουμε και δημοσίως, μας έδωσε και την άδεια και την ευχή της να το δημοσιεύσουμε.
Τι μπορούμε να κάνουμε για αυτές τις ψυχές; Αγάπη πολύ αγάπη απο μέρους μας, να του μιλάμε και ας μη θυμόμαστε και το όνομά του ακόμη, ο Θεός ξέρει  ποιό πρόσωπο εμεις έχουμε στον νού μας, να του κάνουμε κάποιες ελεημοσύνες για να βρεί μια μικρή παρηγοριά κι ανάπαυση έστω κι ελάχιστη η ψυχούλα του. Ποτέ  να μην ξεχνάμε να ζητάμε απο τον Θεό, να δείξει μια μικρή ευσπλαχνία και γι αυτόν , είναι παιδί του κι αυτό κι άς μην ήταν ορθόδοξος. Βέβαια δεν μπορεί να του κάνουμε μνημόσυνο όπως σε ένα βαπτισμένο χριστιανό ορθόδοξο, μπορούμε όμως να του δείχνουμε αγάπη προσευχόμενοι στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, να δείξει μεγαλοθυμία και έλεος κατα την δική Του κρίση. Πως νοείται η αγάπη θα μου πείτε! Είναι νεκρός και πως να του μιλήσεις; Κι όμως μπορείς. Θα του λές ότι τον σκέφτεσαι και θέλεις να έχει ειρήνη η ψυχή του, νοιάζεσαι και για αυτόν και για το καλό του προσεύχεσαι και χαίρεσαι να ακούς ότι εκεί που βρίσκεται έχει ειρήνη κι ανάπαυση! Κατά παραχώρηση Κυρίου, η αγάπη μας φθάνει στις ψυχές των κεκοιμημένων κι άς μην βρίσκονται σε καλή θέση και αισθάνονται μια μικρή αγαλλίαση, χαρά κι αναψυχή, όταν τους μνημονεύουμε με καλοσύνη κι αγάπη για την σωτηρία της ψυχής τους. Αντίστοιχα πονάνε κι υποφέρουν όταν τους θυμόμαστε με κακία γι αυτά που  έκαναν εν ζωή! Κι επειδή δεν έχουν άλλη βοήθεια εκει που βρίσκονται παρά μόνον την δική μας αγάπη και προσευχή, άς μην τους δυσκολεύουμε ακόμη περισσότερο την θέση τους. Αυτα κι όλοι όσοι έχουν αντίστοιχες περιπτώσεις ανθρώπων που " έφυγαν"  απο αυτήν την ζωή να μην διστάζουν, να επικοινωνούν μαζί τους μέσω της προσευχής, να κάνουν ελεημοσύνες στο όνομα του κεκοιμημένου και με την ευχή να βρεί ανάπαυση η ψυχή τους.