Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

ΑΓΙΟΣ ( ΓΕΡΩΝ) ΠΑΪΣΙΟΣ

 Χθές , φίλος της σελίδας μας,  μας ζήτησε να πούμε κάτι και για τον πατέρα Παίσιο. 
Μπορούμε να δώσουμε ευχαρίστως μια εικόνα του ανθρώπου που όλοι αγαπήσαμε, μέσα απο την δική μας όμως αίσθηση και τα προσωπικά βιώματα μαζί του. Τον γέροντα δεν τον ξέραμε. Κάποιο παλληκάρι, γιός βιομηχάνου και αρκετά πλούσιος μας τον περιέγραψε. Ο άγιος Παίσιος βοήθησε τον νέο αυτόν να απεγκλωβιστεί απο τις ουσίες και να ξαναβρεί τον εαυτό του. Έτσι , σαν ένα μικρό ευχαριστώ, έλεγε παντού την ωφέλεια που βρήκε απο αυτόν τον άνθρωπο. Ανεπαίσθητα και χωρίς να έχω κάτι να με δένει με τον γέροντα, μόνο απο εκείνες τις περιγραφές, τον αγάπησα σαν μιά αγία ψυχή. Συμπτωματικά κι ένας γείτονάς μου τον επισκεπτόταν τακτικά , έμενε σαν επισκέπτης όταν πήγαινε στο Άγιο Όρος, σε ένα κελλί εκεί κοντά. Τον ρώτησα αν ήξερε κάτι για κάποιον γέροντα Παίσιο και μου είπε, ασφαλώς και τον ξέρω, έχει πολλά χαρίσματα κι ένα εξ αυτών είναι να βλέπει στο πρόσωπο του συνομιλητή του αν είναι καλός η κακός άνθρωπος. Αυτό με εντυπωσίασε και ήθελα να τον γνωρίσω. Τον φανταζόμουν σαν ένα επιβλητικό , σωματώδη και αυστηρό γέροντα! 
Τον επισκέφτηκα πολύ αργότερα, 6 χρόνια μετά. Ήμουν τελείως λάθος στα στοιχεία που είχα στο μυαλό μου. Όταν τον πρωτοείδα λέω: " αν είναι δυνατόν, ένας λεπτούλης, κοντούλης και ταπεινός γέρων  , αργά αργά έσερνε τα βήματά του, βρε μπάς και ήρθα σε άλλον γέροντα Παϊσιο ;" . Κι όμως μπορεί να μήν ήταν όπως με το φτωχό μου το μυαλό τον έπλαθα στην φαντασία μου, στα άλλα ήταν πολύ ανώτερος. Πρώτον το βλέμμα του έκοβε σαν διαμάντι. Σου έκανε αξονική , ήταν τόσο δυνατό και βαθύ το κοίταγμά του που ένοιωθες μιά τσιμπιά μέσα σου. Δεύτερον είχε ένα ευχάριστο και ανάλαφρο χιούμορ, εξοικειωνόσουν άμεσα μαζί του. Τρίτον είχε άμεση απάντηση, λές και ήξερε πρίν τον ρωτήσεις, τι θα πείς!! Τέταρτον ήταν απόλυτος στην απάντηση που σου έδινε, δεν έλεγε ίσως, μπορεί , πιθανόν και θα δούμε, ότι έλεγε το εννοούσε. Πέμπτον ρωτούσε τι θέλουμε να συζητήσουμε, μιλούσε με όλους, νοιώθαμε σαν τα κλωσσόπουλα δίπλα του με την μαμά τους την κλώσσα, χαιρόμασταν σαν να ήμασταν  αδέλφια όλοι τριγύρω του. Άν δεν είχαμε θέμα δικό μας, έλεγε: " άντε να πούμε και κάτι πνευματικό" και ξεκινούσε μόνος του με θέμα που ήταν ψυχοφελές για όλους. Στο τέλος, όταν τελείωνε το κατηχητικό, όσοι είχαν τυχόν προσωπικά θέματα πήγαιναν συνήθως κοντά στο καλλύβι. Είχε κάτι ξύλινους πάγκους εκεί, και τους συμβούλευε με την σειρά, ρωτούσαν , παρακαλούσαν για δικά τους προβλήματα, όλους τους άκουγε με υπομονή και ιδιαίτερη φροντίδα.Ήταν αυτό που λέμε, μια καρδιά περιβόλι. Τόσο απλά!!!
Θα πούμε σε άλλες πάλι αναρτήσεις κι άλλα για τον αγαπημένο μας γέροντα, ακόμα έτσι τον αποκαλώ, αισθάνομαι πολύ πιό οικεία.