Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ, ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕΡΟΣ Α΄

                            
ΠΡΟΣΕΥΧΗ



Bildergebnis für προσευχη

Είχαμε υποσχεθεί πριν λίγες μέρες να σας δώσουμε το θέμα προσευχή, όπως μας το έδωσε η γερόντισσα της Αττικής. Σε προηγούμενες ημέρες είχαμε αναρτήσει ένα άρθρο με τα θαύματα που μπορεί να κάνει η προσευχή στη ζωή μας, από παραδείγματα μιας γνωστής μας. Το θέμα αυτό σαφώς είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της πίστης μας και επιδέχεται τεράστια ανάλυση. Εμείς θα προσπαθήσουμε σε αυτό το κείμενο να σας δώσουμε μια μικρή αρχή. Στο μέλλον θα δοθεί και συνέχεια στο θέμα αυτό. Ας πάμε όμως να δούμε τι είναι προσευχή και πως ακριβώς θέλει ο Θεός να προσευχόμαστε.

Προσευχή είναι η προσπάθειά μας να επικοινωνήσουμε με το Θεό και όλους τους Αγίους μας.Είναι η πλήρης ανάθεση των προβλημάτων μας σε Εκείνον. Είναι σαν ένα τηλεφώνημα που μας συνδέει με Εκείνον.Ο μαγνήτης που ενώνει άνθρωπο με Θεό. Είναι δύναμη. Αυτή μας η προσπάθεια-ένωση με το Θεό όμως για να έχει αποτελέσματα πρέπει να γίνεται κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, που οι περισσότεροι από εμάς δεν τις λαμβάνουμε υπόψιν μας και μετά κατηγορούμε το Θεό και αμφιβάλλουμε ακόμα και για την ύπαρξή Του.

Η προσευχή δεν έχει χρόνο, ούτε τόπο. Οπουδήποτε μπορεί να ειπωθεί. Χωρίζεται σε 3 κατηγορίες:
  • Την ατομική προσευχή, δηλαδή αυτήν που τη λέμε μέσα από την καρδιά μας με λόγια που πηγάζουν από μέσα μας (εδώ εντάσσεται και η νοερά ευχή, που θα αναλύσω παρακάτω)
  • την τυπική προσευχή, που γίνεται από τον καθένα μας ξεχωριστά, αλλά είναι γραμμένη στα προσευχητάρια
  • και την συλλογική προσευχή, που γίνεται στην εκκλησία και είναι και πιο δυνατή και εισακούεται από το Θεό περισσότερο, χωρίς να υπονοείται ότι η ατομική δεν είναι ισχυρή.

Γενικότερα η προσευχή όταν γίνεται συλλογικά είναι πιο δυνατή, γιατί όπως μας είπε κι ο ίδιος ο Χριστός: ”όπου είναι δύο και τρεις στο όνομά μου εκεί βρίσκομαι κι Εγώ “(Ματθαίος 18:19,20).
Να υπογραμμίσουμε ότι οι τυπικές προσευχές χωρίζονται σε μια σειρά κατα την διάρκεια της ημέρας. Σε Όρθρο, που γίνεται το πρωί αφότου σηκωθούμε, σε Απόδειπνον που γίνεται πριν κοιμηθούμε και σε άλλες (Ώρες), τις οποίες συνήθως εμείς οι κοσμικοί τις παραλείπουμε, στα μοναστήρια όμως γίνονται κανονικά. Επίσης υπάρχουν τυπικές προσευχές, όπως οι παρακλήσεις της Παναγίας μας και των Αγίων μας, που γίνονται οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας, όπως και οι χαιρετισμοί της Υπεραγίας Θεοτόκου. Γιατί μην ξεχνάμε ότι κι η Παναγία μας μάς βοηθάει καθημερινά εφόσον την επικαλούμαστε.
Η νοερά προσευχή τώρα, η λεγόμενη ευχή που λέμε, είναι συνήθως το: “Κύριε Ιησού Χριστέ ἐλέησόν με”, το οποίο το λέμε συνέχεια κατά τη διάρκεια της ημέρας όπου και να βρισκόμαστε. Επειδή αρχικά θα μας φανεί δύσκολο να το επαναλαμβάνουμε συνέχεια, μπορούμε στην αρχή να το λέμε φωναχτά ή ψιθυριστά, για να το νιώθουμε και να καταλαβαίνουμε αυτό που λέμε. Ο Θεός δεν θέλει τυπικότητες. Θέλει λέξεις που να πηγάζουν από μέσα μας. Λόγια αληθινά. Αλλιώς η προσευχή δεν έχει κανένα νόημα. Ακόμα κι αν μας φαίνεται αρκετά δύσκολο, δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω κι ο Θεός θα δει το φιλότιμο και την προσπάθειά μας και θα μας ενισχύει τον αγώνα μας.

Εμείς ως χριστιανοί, εφόσον το επιθυμούμε βέβαια, πρέπει να προσευχόμαστε τουλάχιστον κάθε πρωί και βράδυ, έχοντας το Θεό σαν πρώτη έννοια της ημέρας και σαν το τελευταίο πράγμα πρίν πέσουμε για ύπνο. Ο Θεός δεν μας το επιβάλλει, γιατί όπως ξέρουμε είναι ελεύθερος Θεός και δεν πιέζει κανέναν να Τον ακολουθήσει με το ζόρι.

Η προσευχή είναι τάλαντο, χάρισμα από το Θεό. Δεν είναι του ανθρώπου η προσευχή. Εάν αυτό το χάρισμα δεν το καλλιεργούμε με συνεχή προσπάθεια θα εξασθενεί μέχρι που θα χαθεί. Πρέπει να έχουμε στο νου μας ότι τίποτε δεν γίνεται χωρίς τη βοήθεια του Θεού. Τα αδύνατα για τον άνθρωπο δυνατά για το Θεό. Για να ενισχύουμε τον αγώνα μας όμως δεν πρέπει να παραλείπουμε και την ανάγνωση ενός αποσπάσματος του Ευαγγελίου, που είναι ο λόγος του Θεού, και σαφώς και η τήρηση των εντολών Του. Γιατί πώς γίνεται να αγαπήσουμε έναν Θεό, που δεν γνωρίζουμε; Μέσα από το ευαγγέλιο ο Χριστός μας μιλάει, μας συστήνεται, μας κάνει γνωστό το θέλημα του Ουράνιου Πατέρα μας.

Η προσευχή είναι ένα εργαλείο για να πετύχουμε την ένωση με το Θεό. Μια αρετή. Για να ξεκινήσει η προσευχή μας να εισακούεται πρέπει σαν πρώτη κίνησή μας να ταπεινωθούμε. Να συνειδητοποιήσουμε ότι μόνοι μας δεν καταφέρνουμε τίποτα. Είμαστε σαν ένα δένδρο χωρίς καρπούς. Ο Θεός είναι πάνω απ΄όλα κι απ΄όλους. Αφού ταπεινωθούμε και καταλάβουμε τη θέση μας πάνω σε αυτήν τη γη τότε ζητάμε ταπεινά συγγνώμη. Εξομολογούμαστε τις αμαρτίες μας. Βλέπουμε σε τι φταίξαμε και παρακαλάμε για το έλεός Του. Θέλει πόνο, συντριβή καρδιάς. Να αποδεχτούμε ότι όλα, που συμβαίνουν, είναι μια παραχώρηση του Θεού, για να συνειδητοποιήσουμε τα λάθη μας και να ξεκινήσουμε από την αρχή. Αυτό ζητάμε κι από την προσευχή. Το έλεός Του. Ζητάμε συγγνώμη και μετά Του αναθέτουμε όλα τα προβλήματά μας. Μικρά ή μεγάλα. Γιατί όταν ζητάμε τη βοήθειά Του μέσα από μικρά πράγματα, καθημερινά δείχνουμε και πόσο πολύ Τον θέλουμε στη ζωή μας. Δεν Τον θυμόμαστε μόνο σε αδιέξοδα, αλλά συνέχεια. Του εμπιστευόμαστε όλη μας την ύπαρξη. Πρόβλημα αναθετημένο στο Θεό, πρόβλημα λυμένο. Αφού λοιπόν έχουμε αναθέσει το πρόβλημα μας στο Θεό, πρέπει να το θεωρούμε ήδη λυμένο. Θέλει να Τον εμπιστευόμαστε. Ακόμα κι αν η λύση έρθει αργότερα κι όχι εκείνη τη στιγμή. Γιατί πολλές φορές ο Θεός αφήνει ένα διάστημα να περάσει για να δοκιμαστεί η πίστις μας. Να δει εάν όντως Του εμπιστευθήκαμε το πρόβλημά μας και δεν ψάξαμε αλλού για τη λύση του. Αυτό που έχουμε εμείς να κάνουμε είναι μόνο τις απαραίτητες ανθρώπινες ενέργειες. Να μην ψάχνουμε για λύση. Να μην νομίζουμε ότι μόνοι μας μπορούμε να το διευθετήσουμε το θέμα. Εάν θεωρούμε κάτι τέτοιο τότε είμαστε ελεύθεροι από το Θεό να το κάνουμε. Μόνοι μας όμως. Χωρίς βοήθεια. Αργά ή γρήγορα όμως θα φτάσουμε σε αδιέξοδο. Θα μας αποδείξει ο εαυτός μας, ότι δεν είναι άξιος εμπιστοσύνης, αλλά μόνον ο Θεός. Όταν δώσουμε το πρόβλημά μας στο Θεό, τότε ηρεμούμε, γαληνεύει η ψυχή μας. Φεύγει ένα βάρος από πάνω μας. Σαν ένα αόρατο χέρι να το κρατάει για μας. Κι έπειτα συνεχίζουμε την καθημερινότητά μας.

Και κάτι τελευταίο, αλλά πολύ σημαντικό είναι ότι ο Θεός μας δίνει αυτά που Του ζητάμε μόνο αν είναι για το όφελος της ψυχής μας. Διαφορετικά ίσως να μην εισακουστούμε. Πρέπει να μην βλέπουμε το Θεό σαν μια πηγή αιτημάτων, αλλά σαν Πατέρα μας, που μας βοηθάει μόνο αν το έχουμε πραγματικά ανάγκη.


Αυτά τα λίγα περί προσευχής προς το παρόν. Αυτό το θέμα όπως ανέφερα παραπάνω θα έχει και συνέχεια. Είτε αυτούσιο ως προσευχή μέρος δεύτερο, είτε μέσα σε κάποιο άλλο θέμα, που να συνδέεται με αυτό.