Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ, Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ .

Με αφορμή ερώτηση ενός νέου ανθρώπου για το θεμα:

{ Όταν οι γονείς δεν ζούν πνευματικά και τα παιδιά τους έχουν κάνει στροφή προς Το ΧΡΙΣΤΌ αλλά τους ταλαιπωρούν πολύ τα πάθη που κληρονόμησαν απο εκείνους και το βλέπουν.Τι πρέπει να κάνουν τα παιδιά για να βοηθήσουν τους γονείς να βοηθηθούν κι εκείνα;}

ρωτήσαμε και λάβαμε την παρακάτω απάντηση:
"τα παιδιά να αγαπούν τους γονείς τους έστω κι άν αυτοί βρίσκονται σε λάθος πορεία. Δεν κρίνουμε , ούτε κατακρίνουμε τους ανθρώπους που μας γέννησαν, απεναντίας προσευχόμαστε με πολύ θέρμη γι αυτούς. Παρακαλάμε τον Θεό και την Παναγία να βοηθήσουν στην μεταστροφή τους και την  επιστροφή τους στην εκκλησία. Δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα σώσουν τους άλλους, δεν ξέρουμε κάν αν θα σωθούμε και οι ίδιοι μας.
Άλλωστε άν και εμεις αγωνιζόμαστε τον καλόν αγώνα θα γίνουμε οδοδείκτες και για τους γονείς μας, θα επηρεαστούν κι αυτοί βλέποντας τα παιδιά τους να κάνουν τον αγώνα τους και που ξέρεις , κάποια στιγμή να γίνει ένα κλίκ μέσα τους και να γυρίσουν κοντά στον Χριστό!  Όμως επειδή όπως ο ίδιος ο Θεός δεν παραβιάζει την ελεύθερη βούλησή μας και δεν μας υποχρεώνει να τον ακολουθήσουμε με την βία, έτσι κι εμείς δεν πιέζουμε κανέναν να μετανοήσει, διότι ελλοχεύει κι ο κίνδυνος της έπαρσης και του εγωϊσμού ότι νά, βάλαμε στον ίσιο δρόμο τους γονείς μας. Κι ότι κερδίσαμε με τόσο προσωπικό αγώνα να το χάσουμε με την υπερηφάνεια! 
Αυτό θα γίνει μας λέει η Γερόντισσα,  θα έρθει καιρός που τα παιδιά θα σώζουν τους γονείς τους απο τα νύχια του αντιδίκου. Όχι όμως με την νουθεσία και τις αυστηρές παρατηρήσεις αλλά με τον αγιασμένο βίο και την προσευχή τους!!  Και θα μιμούνται οι γονείς τα παιδιά κι όχι τα παιδιά τους γονείς".
Στο θέμα τώρα των κληρονομικών παθών, εκεί τα πράγματα είναι περιπλεγμένα διότι πρέπει να δείξουμε κατανόηση και συμπάθεια και σε αυτό τους γονείς μας. Σαν άνθρωποι κι αυτοί, πολλά απο τα πάθη τους τα κληρονόμησαν. Τα κουβαλάνε σαν βαρίδια   στον ώμο τους και τα περισσότερα δυστυχώς προέρχονται απο τους γονείς τους κι απο τους παππούδες τους ακόμη!!! Το "αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα", εδώ βρίσκει πλήρη επαλήθευση δυστυχώς. Γι αυτό λέει η εκκλησία μας, ότι πρέπει οι γονείς να αγιάζονται, για να αγιάζονται και τα παιδιά τους. Οι αμαρτίες , τα πάθη και ο κακός βίος δυστυχώς ακολουθεί και τους απογόνους τους. 
Τώρα αν τύχει κάποιο παιδί και κληρονομήσει απο τους γονείς πάθη, θέλει μαγαλύτερο αγώνα, έχει όμως και μεγαλύτερη αμοιβή απο τον Θεό. Αυτό είναι και δίκαιο διότι ο νέος που θα αγωνιστεί να κόψει τα κληρονομικά πάθη, ουσιαστικά πληρώνει αμαρτίες αλλωνών. Δίκαιο είναι να έχει μεγαλύτερη αμοιβή γιατί κι ο αγώνας του είναι πολύ μεγαλύτερος και κατά κάποιον τρόπο υπόκειται σε ένα μαρτύριο που δεν το προκάλεσε μόνος του στον εαυτό του. Και εδώ επίσης ισχύει το μην κρίνετε ίνα μη κριθείτε! Ο μόνος που μπορεί να κρίνει και να κατακρίνει τον εαυτό του είναι ο ίδιος ο ένοχος, ώστε να μετανοήσει για τα λάθη του και να διορθωθεί, εμεις μπορούμε μόνο με την προσευχή να βοηθήσουμε. Μπορούμε να κάνουμε και κάποια ελεημοσύνη κρυφά για λογαριασμό ενός προσώπου που αγαπάμε, αλλά αυτό θα το ξέρουμε μόνο εμεις οι ίδιοι κι ο Θεός, αφου θα Τον παρακαλάμε να δεί έλεος κι ο δικός μας άνθρωπος. Επίσης μπορεί να δίνουμε το όνομα των ανθρώπων που αγαπάμε και πονάμε για την αμετανοησία τους και σε παρακλήσεις, σε σαρανταλλείτουργα, στην εκκλησια να μνημονευεται το όνομα και στην προσκομιδή στους ζώντες, παίρνει μεγάλη ωφέλεια ο άνθρωπος απο όλα αυτά. Kι ένα κομποσχοινάκι να κάνουμε για τους γονείς μας, να λέμε Κύριε ελέησον τον πατέρα μας και το όνομά του ή την μητέρα μου κι αναφέρουμε και το όνομά της, βλέπουν τεράστιο όφελος οι άνθρωποί μας!
Έτσι βοηθώντας τους γονείς μας με όλα αυτά που είπαμε παραπάνω, θα δούμε και οι ίδιοι μας όφελος, γιατί ο Θεός βλέπει την αγάπη μας προς τους άλλους και μας σκεπάζει με την Θεία Χάρη Του, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.