Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ, ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ: ΤΑ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΣΧΕΣΗ.

ΤΑ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΣΧΕΣΗ.
Παντρεμένοι θεωρούνται όσοι έχουν κάμει γάμο στην εκκλησία και είναι ορθόδοξοι χριστιανοί. Ο πολιτικός γάμος, δεν υπάρχει για το Θεό, δεν είναι μυστήριο και αυτοί οι σύζυγοι θεωρούνται για το Θεό, πόρνοι.
Ο γάμος των δύο συζύγων, είναι σταυρός, διότι ο ένας σύζυγος σώζει τον άλλον. Ο άνδρας μέσα στο γάμο, είναι η κεφαλή και η γυναίκα είναι ο λαιμός. Που σημαίνει, ότι ο άνδρας αγαπάει τη γυναίκα του, που είναι η μοναδική για εκείνον. Αλλά και η γυναίκα, οφείλει να σέβεται και να αγαπάει τον άνδρα της. Άλλωστε αυτή τη σημασία έχει και το χωρίο της αποστολικής περικοπής, «η δε γυνή να φοβείται τον άνδραΔηλαδή η γυναίκα να σέβεται και όχι να φοβάται, με την γνωστή έννοια του φόβου τον άνδρα, είναι μία παρεξηγημένη έννοια.
Οι δύο σύζυγοι πρέπει να δέχονται ο ένας τον άλλον, όπως ακριβώς είναι ο χαρακτήρας τους, χωρίς να θέλουν να αλλάξουν ο ένας τον άλλον. Πρέπει να μάθουν να δέχονται την διαφορετικότητά τους. Διότι στο γάμο, δεν πρέπει να ανταγωνίζεται ο ένας τον άλλον, αλλά να αλληλοσυμπληρώνονται. Γι’ αυτό οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, δηλαδή ότι δεν έχει ο ένας, το έχει ο άλλος. Π. χ. ο ένας σύζυγος μπορεί να είναι υπομονετικός , ο άλλος εργατικός , ο ένας οικονόμος, ο άλλος σωστός στην ανατροφή των παιδιών κλπ..
Τα ζευγάρια στην αρχή, λόγω της διαφορετικότητάς τους, συγκρούονται, μέχρι να βρουν τα όρια της ανεκτικότητας, ο ένας του άλλου. Γι’ αυτό θα πρέπει να ξέρει ο κάθε ένας, τα όρια του άλλου, για να μην τα παραβαίνει. Γιατί δυστυχώς, είναι το πιο επικίνδυνο σημείο για να διαλυθεί ένας γάμος. Επίσης ένας άλλος λόγος χωρισμού των ζευγαριών, είναι η παρέμβαση των τρίτων ανθρώπων που επιτρέπει το ζευγάρι να επεμβαίνουν στη ζωή τους, όπως γονείς, συγγενείς, φίλοι, κουμπάροι και κάθε τρίτο πρόσωπο.
Το ζευγάρι οφείλει να παίρνει αποφάσεις για την ζωή τους, μόνο οι δυο τους και με την παρέμβαση του πνευματικού τους. Επίσης κάθε άνθρωπος που σκέπτεται να παντρευτεί πρέπει να λάβει σοβαρά υπ’ όψιν του, ότι θ’ αγωνιστεί μέσα στο γάμο του και θα υπομείνει τις δυσκολίες που θα προκύψουν και όχι να το βάλει με την πρώτη δυσκολία στα πόδια… και να σκεφθεί το χωρισμό.
Είπαμε ότι ο σκοπός του γάμου είναι η σωτηρία των συζύγων, επομένως: δεν υπάρχει περίπτωση οι δύο σύζυγοι να σωθούν, εάν δεν υπάρχει αγάπη μεταξύ τους, δεν φροντίζει ο ένας τον άλλον, και δεν θυσιάζεται για αυτόν. Όσες προσευχές, όσες ελεημοσύνες, όσες νηστείες και αν κάνουν οι σύζυγοι, εάν δεν αγαπιούνται δεν πρόκειται να σωθούν. Κι αν κάποιος από τους δυο έφταιξε σε κάτι, το άλλο μέλος να συγχωρεί, να μην κρατά κακία. Επίσης αυτή η αγάπη τους ευλογείται από το Θεό και πηγαίνει στα παιδιά τους, τα οποία προκόβουν στη ζωή τους σε κάθε τομέα.
Τα παιδιά σας είναι τα δημιουργήματά σας λέει ο ΄Αγιος γέροντας Παiσιος. ΄Εχει απόλυτο δίκαιο διότι τα παιδιά αντιγράφουν τους γονείς τους. Σαν άγραφες κασέτες ,ότι γράψεις εκεί, αυτό μένει.’ Ότι βλέπουν κι ότι ακούνε από την οικογένεια αυτό θα βγάλουν αργότερα. Διδάχτηκαν το καλό, καλό θα βγάλουν , κι αυτό θα δώσουν στην δική τους οικογένεια όταν μεγαλώσουν. Κακό θα διδαχτούν , αυτό θα δώσουν. Τα δαιμόνια των γονιών κληρονομούνται στα παιδιά τους ,μας λέει η Γερόντισσα. Δαιμόνια εννοεί τα πάθη τους, τις κακιές συνήθειες, τις αμαρτίες τους. Να προσέξουν πολύ οι γονείς γιατί έχουν ασύλληπτα μεγάλη ευθύνη για το πως ανατρέφουν τα παιδιά τους, κάθε τους κίνηση, κάθε τους λόγος είναι υπεύθυνος για το τι παιδιά θα παραδώσουν στην κοινωνία. Τα παιδιά αντιγράφουν ότι ακούν και βλέπουν! Οι άνθρωποι στον γάμο δεν μπορούν να κοιτάνε μόνο την καριέρα τους, τα θέλω τους και πως θα ικανοποιούν τις ορέξεις τους νομίμως, όπως νομίζουν διότι έκαναν χριστιανικό γάμο, αλλά οφείλουν να δώσουν και Αγίους απογόνους αφού πρώτα αγιαστούν οι ίδιοι τους μέσα στον γάμο με την αγάπη , το ήθος και τον αληθινά χριστιανικό τρόπο ζωής τους.
Από τι κινδυνεύει άραγε σήμερα μια σχέση στα παντρεμένα ζευγάρια και ποια είναι τα τραγικά λάθη που γίνονται εντός της οικογενείας;
Ο άνθρωπος είναι ψυχή και σάρκα. Η ψυχή είναι αθάνατη , έχει ΄Αγιο Πνεύμα μέσα της. Το σώμα είναι φθαρτό , υλικό. ΄Εχει επιθυμίες. ΄ Ομως οι επιθυμίες του πρέπει να ελέγχονται. Να μην παρασύρουν καί την ψυχή στην καταστροφή και το βάραθρο.
Καί στα παντρεμένα ζυγάρια τρείς μεγάλοι κίνδυνοι παραμονεύουν καί παρασύρουν στην αμαρτία. Η έκτρωση, μοιχεία και η μη φυσιολογικές σχέσεις στον ερωτικό τομέα.
Η έκτρωση είναι μεγάλο αμάρτημα γιατί αφαιρείται μια ζωή , μια ψυχή τέλεια εξ άκρας συλλήψεως , δηλαδή από το πρώτο δευτερόλεπτο που γίνεται η σύλληψη του παιδιού μέσα στην μήτρα της μητέρας του. Oπότε αν γίνει έκτρωση το παιδί αυτό καταδικάζεται χωρίς κάν να γεννηθεί σαν μη βαπτισμένος χριστιανός ορθόδοξος. Για αυτά τα παιδιά θα δώσουν λόγο οι γονείς τους. Να εξομολογηθούν αυτήν την αμαρτία και να ζητήσουν κι απο το ίδιο το παιδί τους συγνώμη κι ας νομίζουν ότι ήταν ένα μη μορφοποιημένο έμβρυο, ήταν μια ολοκληρωμένη ψυχή, ζώσα όμως!!! Να συνομιλούν μυστικά με αυτά τα παιδιά οι γονείς και να τα λένε πόσο μετάνοιωσαν για το κακό που τους προξένησαν. Είναι μια απόδειξη γονικής αγάπης και φροντίδας για την ψυχούλα τους, έστω κι αν βρίσκεται στο τόπο που τα κατέταξε ο Κυριός μας μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας.
Στις συζυγικές σχέσεις τα πράγματα είναι τελείως ξεκάθαρα από ηθικής απόψεως. Μόνο η φυσιολογική ερωτική σχέση επιτρέπεται . H παρά φύσιν σχέση δηλ. ο σοδομισμός δεν επιτρέπεται ολωσδιολου και εκεί ο Κύριος είναι αμείλικτος ιδίως στο παντρεμένο ζευγάρι που αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της κοινωνίας και θεωρείται κατ΄οίκον εκκλησία.
Λέει η Γερόντισσα. .
"Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και τον έκανε με δυο πόδια και στην σχέση, που έχει το ανδρόγυνο, κοιτάζει ο ένας το πρόσωπο του άλλου με αγάπη και τρυφερότητα. Αγκαλιάζονται μεταξύ τους κι αγαπιούνται. Αυτή είναι η ανθρώπινη σχέση. Ο ένας κοιτάει τον άλλον κατά πρόσωπο. Τα ζώα όμως είναι τετράποδα και η σχέση τους είναι αυτή, που ξέρετε. Το θηλυκό γυρνάει την πλάτη στο αρσενικό. Θέλει η γυναίκα να χρησιμοποιείται έτσι από τον άντρα της; Να γίνεται ζωώδης η σχέση; Ο Θεός έδωσε στην γυναίκα μεγάλη τιμή, ακόμη μεγαλύτερη κι από τον άντρα, γιατί της έδωσε την ευλογία να γεννάει τα παιδιά , να τα ανατρέφει , να τα παιδαγωγεί κατά Θεόν. Η γυναίκα βρίσκεται μεταξύ γης και ουρανού με την χάρη του Θεού, το ξέρετε; Ο άνδρας αναλαμβάνει περισσότερο τα γήινα, δηλαδή την εργασία, την διατροφή και τις βιοτικές μέριμνες, είναι θα λέγαμε πιο γήινος. Επιζητά λοιπόν τα πιο γήινα. Λοιπόν έτσι πρέπει η γυναίκα να το τιμά ότι έχει τέτοια ιδιαίτερη χάρη από τον Θεό και να μην επιτρέπει να γίνεται αντικείμενο ηδονής και μάλιστα σε παρά φύσιν σχέση. Εκεί και τα δυο μέλη, άνδρας και γυναίκα, πλέον περιέρχονται σε κτηνώδη κατάσταση. Να μην δεχτούν ποτέ οι γυναίκες αυτήν την ερωτική σχέση, γιατί χάνεται η Θεία Χάρις, που τους έχει ενώσει κατά τα στέφανα τους, όταν δηλαδή έγινε το μυστήριο του γάμου. Παύουν κατά την σχέση αυτή να είναι άνθρωποι σύζυγοι, απλώς εκμεταλλεύεται ο ένας τον άλλον για μια πρόσκαιρη ηδονή σαρκική και βορβορώδη. Κυλιούνται σαν τους χοίρους στην λάσπη της ακολασίας. Μετά τί συμβουλές να δώσουν και τι προκοπή να κάνουν τα παιδιά τους; Με τι ηθικό ανάστημα να συμβουλεύσουν και τί να ζητήσουν από τα παιδιά όταν οι ίδιοι βρίσκονται μέσα στην τόση αμαρτία; Να μετανιώσουν όσοι ξεπέφτουν έτσι και να κοιτάξουν να γίνουν αρεστοί στον Θεό, γιατί κι αυτά που υποφέρει σήμερα η κοινωνία είναι προϊόν του ηθικού ξεπεσμού"
Ποτέ λοιπόν η γυναίκα να μην αφήνει τον εαυτό της να γίνεται αντικείμενο πορνικής εκμετάλλευσης , (γιατί η παραφύσιν σχέση, o σοδομισμός δηλαδή, είναι πορνεία εντός της οικογένειας κι έτι περισσότερο, στο πηδάλιο της εκκλησίας λέει ότι φέρει το επιτίμιο του φόνου ), αλλά να κρατά την θέση της εκεί ψηλά όπου την έχει βάλει ο Θεός , είναι πραγματικά πολύ πολύ ψηλά, είναι στην κορυφή της δημιουργίας. Στην εκκλησία μας η γυναίκα είναι μια ολοκληρωμένη, ισχυρή , συγκροτημένη και πολύ προικισμένη προσωπικότητα, δεν είναι κτήμα όπως άλλες θρησκείες την θεωρούν.
Μεγάλο αγκάθι και τεράστια πτώση είναι και οι εξωσυζυγικές σχέσεις.Είναι κι αυτό τεράστιο πάθος και ακόμη μεγαλύτερο λάθος. Όταν ένα ανδρόγυνο έχει αγάπη , (όχι ερωτική και σαρκική που είναι εμπαθής , εκεί κρύβεται η ερωτική ηδονή) , δεν μπορεί να προδίδει το ταίρι του. Η αληθινή, άδολη αγάπη δεν αφορά την ικανοποίηση των σαρκικών μας επιθυμιών, εδώ υπάρχει η προσφορά χωρίς ανταλλάγματα, δίνω καί δέν ζητώ αμοιβή. Η συζυγία σημαίνει ζώ μαζί , αγωνίζομαι μαζί, αφαιρώ το εγώ μου και γίνομαι εσύ, θυσιάζομαι για το έτερο μου ήμισυ, δεν ανήκω στον εαυτό μου αλλά προσφέρω τον εαυτό μου με αγάπη ειλικρινή χωρίς να απαιτώ ανταλλάγματα απο τον ή την συζυγό μου. ένας συμπληρώνει τον άλλον και οι δύο μαζ'ι ολοκληρώνουν την οικογένεια τους γεννώντας παιδιά και μεγαλώνοντας τα με αγάπη κι αφοσίωση μέχρι να γίνουν κι αυτά έτοιμα να συνεχίσουν τον κύκλο της ζωής, όπως επιθυμεί ο Δημιουργός μας Κύριος ημων Ιησούς Χριστός. Η αγάπη αυτή λοιπόν δεν ζητά να πάρει άλλα χαίρεται όταν και το άλλο μας μισό χαίρεται, λυπάται κι όταν το άλλο μας μισό λυπάται κι αγωνίζεται να δώσει χαρά κι ευτυχία στο ταίρι του.Πώς μπορεί μια τέτοια αληθινή αγάπη να προδίνεται απο εφήμερους έρωτες; Πώς μπορεί ο ή η μοιχός χωρίς αιδώ να κυλιέται στον βούρκο των παθών χωρίς να ντρέπεται που προδίδει τον άνθρωπο του; Η αγάπη λοιπόν των συζύγων αποτελεί θεμέλιο λίθο της κοινωνίας μας. Ο Θεός έπλασε τον άνδρα και την γυναίκα για να χαίρονται τον κόσμο που έπλασε μαζί Του. Μας έδωσε το μυστήριο του γάμου για να έχει ο καθένας την σύζυγο του και η καθεμία τον σύζυγο της. Μαζί να πορευτούν αυτόν τον δρόμο και μαζί πρέπει να φτάσουν στο τέλος εκτός απροόπτου. Μαζί πρέπει και να φτάσουν στην κορύφωση της διαδρομής που είναι στο τέλος της επίγειας ζωής τους να φτάσουν στην σωτήρια είσοδο του Παραδείσου. Γι αυτό άλλωστε πλαστήκαμε για να χαιρόμαστε μέσα στον Παράδεισο μαζί με τους αγγέλους και να δοξολογούμε όλοι μαζί τον Θεό. Άν δεν υπάρχει αγάπη μεταξύ μας σαν άνδρας προς γυναίκα και το αντίστροφο, πως θα φτάσουμε στο τέλος μαζί; Και πως θα φτάσουμε να γίνουμε ο θεμέλιος λίθος της κοινωνίας, η οικογένεια δημιουργεί την κοινωνία. Και να ξέρουν οι γονείς ότι τα παιδιά τους ανεπαίσθητα, χωρίς ούτε τα τα ίδια να μπορούν να το προσδιορίσουν, "βλέπουν " το ένοχο βλέμμα των γονιών τους, όταν ζούν ασώτως και πνίγονται στα πορνικά τους πάθη και εσωτερικά λυπούνται και αισθάνονται άσχημα γιατί έχουν τέτοιους γήινους και εμπαθείς γονείς. Κάτι σαν μια κακή, δαιμονική ενέργεια, θα λέγαμε τα πληγώνει. Άρα σωστοί γονείς = σωστή οικογένεια = σωστή κοινωνία = σωστή εκκλησία.
Συμπερασματικά λοιπόν, από την αγάπη που έχουν οι σύζυγοι στο γάμο τους σ’ αυτή τη ζωή, θα είναι ένα από τα κριτήρια που θα τους χαρίσει ο Θεός και την αιώνια ζωή. Σκοπός του γάμου ουσιαστικά είναι η σωτηρία των ψυχών και κατόπιν και η τεκνογονία. Μέσα στον γάμο ο άνθρωπος ολοκληρώνεται καί προετοιμάζεται εν τέλει γιά την 'αλλη κοινωνία, αυτή του Παραδείσου.

ΥΓ. ΑΝ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΣΤΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ, ΚΑΝΤΕ ΜΕΓΕΝΘΥΣΗ ΣΤΟ 140%% ΤΟΙΣ ΕΚΑΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΤΕΛΕΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ.